در دهه گذشته، «فلسفه میان‌فرهنگی» را می‌توان مهم‌ترین جریان فلسفی نوپدید در کشورهای مختلف دانست.
در چاپ اول این کتاب، اولین بار این نظر مطرح شد که آنچه ما در ایران، «مطالعات تطبیقی» یا «فلسفه تطبیقی» می‌نامیم، می‌توان صورت ناقص و ناسَخته، مطالعه و فلسفه «میان‌فرهنگی» دانست.
رساله پیش رو، تلاشی است برای یافت زبانی مشترک در باب وجود و حقیقت انسان میان دو حکیم از شرق و غرب، ابن عربی و هیدگر.
در این کتاب بر این اصل تاکید شده است که در کار تطبیق و مقایسه متفکران، اصل، پرسشی است که در میانه است و باید کوشش ما در جهت رفت و برگشت میان دو متفکر باشد تا با بهره‌بردن از دریافت‌های دو متفکر، افق‌های وسیع‌تری برای اندیشیدن در عالم معاصر گشوده شود.
این کتاب ابتدا در سال ۱۳۸۴ به زیور طبع آراسته گردید و اینک پس از ده سال با افزوده‌ای در انتها در موضوع حقیقت انسان نزد فیلسوفان دوران مدرن تا دوران پست مدرن، یعنی شوپنهاور تا برخی فیلسوفان آلمانی معاصر، انتشار می‌یابد.