در این اثر تلاش شده تا بر پایه متافیزیک اقبال لاهوری پاسخی
جدید به مسئله شر ارائه گردد که به زبان روزگار ما ترجمهپذیر و فهمپذیر بوده،
وجه وجودی و انسانی شر را جدی گرفته، و از زبان انتزاعی و خشک تئودیسه فاصله داشته
باشد؛ پاسخی که به رنج انسانی اصالت دهد، شکوه و گلایه را به عنوان واکنشی موجه به
رنج به رسمیت بشناسد و نقطه آغاز حرکت و دغدغهی نظرورزیاش را «رنج ملموس بشری»
قرار دهد نه «پرسشی انتزاعی» و «مسئله ای منطقی» که در آن «انسان و رنجش» به «مفاهیم
فلسفی و منطقی» فرو کاسته میشوند؛ پاسخی که عملورزی و کنشگری در جهت کاستن از
رنج عالم را در ناظران رنج تقویت کند، و با تأکید بر مسئولیت بشری در عالم، در
مقابل ادبیات فارغدلانه و منفعلانه تئودیسه قرار گیرد.
