فلسفه تحلیلی با رویکردهای مختلفی معرفی می‌شود. بهترین رویکرد شاید این باشد که فلسفه تحلیلی را در قالب یک جریان فلسفی پویا براساس ویژگی‌های خاص تاریخی‌اش (زمان شکل گیری و شخصیت‌های فلسفی آغازگر، حلقات میانی و تحولات محتوایی و روش شناختی و…) تعریف کنیم.
جریانی که با فیلسوفانی همچون فرگه، راسل، مور و ویتگنشتاین در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم آغاز شده، مراحلی را پشت سر نهاده و امروزه روح حاکم بر بسیاری از شاخه‌های تازه استقلال یافته، همچون متافیزیک، معرفت شناسی، فلسفه ذهن، فلسفه منطق، فلسفه دین و… است.
کتاب حاضر حاوی ترجمه دو مقاله است که هر یک از منظری خاص به معرفت کلی فلسفه تحلیلی (با تأکید بر برخی شاخه‌های آن) پرداخته‌اند. مقاله نخست از جان سرل و مقاله دوم از ویلیامز است که به نوعی مکمل مقاله سرل است.